Kortstorie #1

Dis laatmiddag in Mei.
Hulle ry terug van aankope. Die son se strale breek hier en daar oor Tafelberg en vertoon die herfsblare as deursigtig.

Die kattebak is vol met 13 pakke boerewors, hoenderborsies, maalvleis, stapels en groente.
Sy dink dit behoort genoeg te wees om die veertig te voed wat op die kamp kom. Gelukkig is dit ‘n kerkkamp, so as die kos te min is kan hulle altyd ‘n tipe van georganiseerde vas doen. Ag, sy moet ophou om sulke droe grappe te maak. Mense neem haar dalk net ernstig op en dan is dit weer ongemaklike stiltes en mense wat dink hulle moet vir haar bid.

Kaapstad se verkeer is nie so druk soos gewoonlik nie. Of dalk is dit net die strale wat haar so half verblind wat maak dat sy nie agterkom hoe lank hulle ry nie. Sy was nog nooit by die Makro in Ottery gewees nie an die area is vreemd. Haar vriendin, Bea, ken dit egter want sy het hier geoefen vir haar lisensie. Sy kan net dink hoe erg dit moet wees om te leer bestuur in Kaapstad, Slaapstad. Die taxi’s wat vreesloos deur die verkeer sny. Die Gautengers wat onlangs afgetrek het en nog aggresief bestuur. Die Kapenaars wat ewe rustig voortdrentel.

Sy was gelukkig gewees. Sy het in ‘n klein dorp leer bestuur. Sy kan nou nog die roete onthou. By die hek van die verkeerspolieste uit, verby die nuwe kantoor van binnelandse sake -wat nou al amper 5 jaar oud is. Dan is dit op in langstraat -die straat wat ewe geleidelik skynser raak en alle rystudente laat stress, want die een stop voor jy in ‘n redelik besige straat indraai, moet jy ‘n handremwegtrek doen. Haar een vriendin se nerwe het dit tot hier gemaak en toe is dit net te erg, nodeloos om te se, sy moes toe weer ‘n afspraak maak. Die roete maak dan so ‘n paar draaie in die dorp, die een is die enigste verkeersirkel in die dorp.

Sy verbeel haar hoe die jong konstabel Jantjies by die munisipale kantoor was die oggend en van die planne vir die verkeersirkel gehoor het. Hoe hy in sy motor geklim het en na die stasie gery het om die goeie nuus te deel. Hoe hoofkonstabel Pieterse ‘n meeting geroep het, hoe hulle in die boardroom om die tafel gesit het met die dorpsplan voor hulle uitgestrek. Konstabel Jantjies, met ‘n swart Permanent Marker in sy hand, “Kamerade, dis hier waar hulle beplan om die sirkel in te sit”. Die oudste konstabel -almal noem hom net Jo, niemand weet eintlik wat sy regte naam is nie-, wat opstaan en die merker vat en die ou roete op die kaart aandui. En dan die gesprek wat volg oor hoe hulle die roete sal moet aanpas.

Sy wonder of sal hulle ‘n amptelike kennisgewing uitstuur vir die bestuurskole. Sy meen, hoe anders sal hulle uitvind dat die roete nou anders is? Het hulle dalk ‘n geheime agent wat in die verkeersdepartement werk, wat hulle dan op Donderdae aande, so na 11 se kant by Fiddlersgreen ontmoet? Of maak hulle dalk beurte op ‘n weeklikse basis om een van hulle studente te agtervolg? Dra hulle ‘n vermomming as hulle hierdie speurwerk doen? Het hulle ‘n ou Bantam-bakkie met ‘n donker sonbril en ‘n bruinkrulhaarpruik in? Dalk ‘n bloedrooi lipstiffie om dit meer geloofwaardig te maak?

Sy kan dit sien in haar geestesoog. Een Donderdag is die Pieter, die bestuurafrigtiger van Napier se beurt. Hy het die pruik, lipstiffie en brille op. Die kind wat vandag uitbaseer is nie sy blinkste student ooit nie. By die bultwegtrek vrek die kar keer-op-keer. Pieter probeer om non-chalantelik agter hulle te wag. Die student wys dat die Bantam kan verby, en Pieter, om nie sy identitieit te laat blyk nie besluit om verby te gaan. Nes hy verby die kar ry en die vierrigting oorsteek kan konstabel Jantjies an sy regterkant af aangery en beduie hy moet aftrek. Hier is dit nou, nou gaan almal weet. Die ander bestuursintruksteurs gaan beslis hulle deksels blaas.
Hy trek as en rol sy venster af. “Lisensie asseblief?…maar my jinne. Pieter? Is dit jy? Wat maak jy met ‘n pruik op?”

Bea roep haar terug na die werklikheid. “Kyk hoe oulik lyk hierdie plekkie”. “Oh ja, ek wil nog graag ‘n draai daar kom maak. Die vibe lyk lekker”.

Reisjoernaal #1

When I grew up I always heard my parents’ legendary stories about their epic road trips. They had photos of them driving through the empty Free state and having padkos in a desolated, tumbling down house. They talked about campfires and sleeping under the stars.
Since then I have always dreamt of having my own adventures. Recently I have reached the age of being able to drive and being responsible enough to take care of myself, so I have reached a stage where these things are now possible. I recently did a weekend trip with four friends to Buffelsbaai.
The first day we drove through to Robberg Penisula Nature Reserve for a hike. It was a beautiful South African day with blue skies and sunshine. We made the rookie mistake of going around the wrong way when we did the Witsand route. It was exquisitely beautiful but going up the large dune in the middle of our hike was the bane of my existence.
The next day we braved the Cango caves. On the drive there it was amazing to see the change in landscape as we went over the mountain. From a semi-forest, green and lush environment to a barren and semi-arid expanse of hills. Suddenly we found ourselves surrounded by ostrich farms and little oases along thin branches of fanning rivers.
At the caves we opted for the adventure tour. This required us to leopard crawl, squeeze through a tunnel of love (so-called because it hugs you from almost all sides), climb up a small, steep tunnel, question our sanity and understanding of the human condition and admire very old, intricate mineral formations.
The day thereafter we went for a hike and swim in the Knysna forest. Having read various books by Dalene Matthee I could envision the woodcutters trekking along the narrow riverbeds, hauling wood with their oxen, always watching out for the forest elephants. Our hike took us to some rock pools in the river where we had a quick and refreshing swim. The rock pool in which we swam was at the bottom of a series of mini-waterfalls and rapids. We decided to explore a bit further and at the top of the chain was a large and magnificent waterfall. We climbed up to the slippery rock and just stood under the cascading water, taking in the forest in awed silence.
Being back in the real world, the whole trip seems quite far away but it was definitely a trip that I won’t forget.